ตั้งแต่เด็ก ๆ มา ผมเป็นคนหนึ่งที่ชอบเล่น ทอยเส้นกินตุ๊กตุ๋น(หุ่นยางพลาสติก), แบงค์บุหรี่ กับเพื่อนแถวบ้านเป็นประจำ พอโตขึ้นมาหน่อย ก็ชอบเล่นไพ่, สนุ๊ก, ปั่นแปะ เป็นประจำ ช่วงวัยรุ่นเริ่มทำงาน ช่วงนั้นมีเงินเดือนแล้ว ก็ยังคงเล่นไพ่ กับเพื่อน ๆ รวมกลุ่มเล่นกันประจำ ผมมานั่งคิด ๆ ดู แล้วย้อนนึกไปในอดีต ว่าเราเล่น "การพนัน" ทำไม แล้วมี "เหตุการณ์" เกี่ยวข้อง ที่สำคัญ ๆ อะไรบ้าง
- เคยเล่น จนเงินหมดตัว บ่อย ๆ
- เคยเล่น จนถึงกับต้องไปถอนเงินออมทั้งหมดมาจ่าย (ตอนเด็ก ๆ แม่เก็บสมุดบัญชี แต่ผมมี ATM แอบถอนมาจนหมด จนธนาคารส่งใบแจ้งยอดไปให้ที่บ้าน แม่ตกใจ ทำไมเงินหายไป โดนตีไปเยอะ ทุกวันนี้ยังรู้สึกผิดอยู่เลย)
- เคยเป็นเจ้ามือป๊อกเด้ง แล้วโดน(ลูกมือ)โกงจนเกือบหมดตัว แล้วมาจับได้เลยโกงกลับ กินมาหมดทั้งวง (สะใจ-รู้สึกว่าเป็นบ้านของพวกตำรวจอีกต่างหาก)
- เคยเล่นกิน สติ๊กเกอร์ (รูปลอก) แบบกองใหญ่มาก ๆ ได้ ชนิดที่เรียกว่า กินหมดทั้งตลาด(มหานาค) โดนผมกินหมดเลย (เป็นสติ๊กเกอร์ โดเรมอน ที่อยู่ในกล่องขนม เอามาแปะติดสมุดแลกของรางวัล) ปีนั้นเลยเป็นปีที่ผมแลก เครืองเล่น VDO เกมส์ได้ โดยสะสมทั้งหมด 30 เล่ม
- เคยโดนตำรวจจับ เพราะเล่นไพ่ดัมมีกับเพื่อนกลางตลาด (ตอนอายุ 15 ใช้ไพ่กระดาษเล่นโดนทำโทษให้สก๊อตจั๊ม+วิดพื้น จนลิ้นห้อย) ช่วงนั้นแม่ให้เฝ้าแผงอ้อยที่ตลาด เพื่อนที่เล่นด้วยไม่มีใครถูกจับสักคน(หนีได้หมด-เก่งชะมัด)
ตอนเด็ก ๆ ถึงวัยรุ่น ช่วงนั้น ผมอยากได้ "เงิน" ของคนอื่น ทำให้การเล่น ได้เสีย ได้น้อย เสียมาก เป็นแบบ ผีพนัน ตอนหลัง ๆ ตั้งแต่อายุขึ้น 20 ผมเปลี่ยนประเภทงาน เหมือนวุฒิภาวะ "โต" ขึ้นด้วย และสถาพการเงินก็ "ดีขึ้น" ทำให้การเล่นของผมเปลี่ยนไป เป็นแบบ เพื่อความสนุก มากกว่า ไม่ได้ "อยาก" ได้เงินมากนัก เน้นความสนุกและผ่อนคลายมากกว่า ถ้าอยากจริง ๆ อยากเอาชนะเพื่อน ๆ ในกลุ่มที่เล่นมากกว่า ใน 2-3 ปีมานี้มีเหตุการณ์ให้ผมต้องเดินทางไปทำงานให้กับบ่อนในเขมร กับเพื่อน ทำให้มีโอกาศเห็นการเล่น แบบอินเตอร์ เป็นโรงแรมอย่างดี การเล่น เป็นมาตราฐาน ซึ่งรู้สึกตื่นตาตื่นใจ กับสิ่งที่เจอ มาก เพราะเคยเห็นแต่ในหนัง ไม่เคยสัมผัสของจริง หลังจากทำงานครั้งนั้นแล้ว ผมได้ทดลองเล่น ในบ่อน ช่วงแรกที่เล่นรู้สึกตื่นเต้นมาก จนมีการเดินทางไปเล่นอยู่บ่อย ๆ ประมาณ 2 เดือนไปที ส่วนใหญ่ผมเล่นแต่รูเล็ต แล้วก็พาเพื่อน ๆ น้อง ๆ ไปเที่ยวหลาย ต่อ หลายครั้ง
บางครั้งที่ไปค้าง ถ้าเราเดินดูตามโต๊ะหรือที่ต่าง ๆ เช่น ห้องอาหาร, หน้าบ่อน, ที่ฝากของ เราจะพบเห็นอาการของคนที่แตกต่างกัน เช่น บางคนดีใจ ที่เล่นได้(ส่วนน้อย) หน้าตาก็จะยิ้มแย้ม พูดคุยร่าเริง, สำหรับคนที่เสีย ตั้งแต่น้อย ๆ จนถึงมาก ก็จะหน้าตาหมองคล้ำอมความทุกข์ เป็นอย่างมาก บางคนหมดเนื้อ, หมดตัว บางคนเสียชีวิต โอยมีสารพัดรูปแบบ ไปเดินดูแล้วจะได้อะไรอีกแยะ
ถ้าออกมานอกโรงแรมเห็นคนเขมร เอง จะได้พบกับคนขอทาน, คนขายของ, ขายยา, ขายผู้หญิง ฝั่งโน้นมีให้หมด ไม่ว่าคุณจะอยากได้อะไร เท่าที่รู้ เขมร คุม อีกที
การเดินทางไปเล่น จากกรุงเทพฯ มีรถให้ขึ้นได้เกือบทั้งวัน
ไม่ว่าจะทัวร์เจ้น้อย, ทาร์ซาน, ซึ่งทัวร์แต่ละที่ก็จะขึ้นกับบ่อนต่าง ๆ เพราะที่นั้นมีบ่อนไม่ต่ำกว่า 5 ที่ อยู่ใกล้ ๆ กัน การไปกับทัวร์ก็ดีอย่างเพียงคุณมีพาร์ตสปอต์ จ่ายค่ารถไปกลับ แค่ 100 บาท จะได้บัตรทานอาหาร 2 ใบในห้องอาหารของบ่อนนั้น ๆ
ครั้งล่าสุดที่ผมไปนั้น เดินไปเดินมา นอกจากได้ซื้อสินค้าปลอดภาษี แล้ว ยังได้คุยถึงเรื่อง casino online เล่นทาง internet ได้ โดยบ่อนต่อกล้องจากโต๊ะ ต่าง ๆ ในบ่อนมาให้เล่นถึงบ้าน (ฉิบหายกันเร็วเข้าไปใหญ่) ผมกลับถึงบ้านได้เอามาทดลองแล้ว บอกได้คำเดียว "น่ากลัวครับ" มันเล่นง่ายมาก โอนเงินเข้าไปก็เล่นที่บ้าน ได้เลย