วันจันทร์ที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2550

คนชรา

ลุงกับป้า ผมอยู่บ้านพักคนชรา แต่อยู่กันคนละที่ป้ากับลุงไม่มีลูกแท้ ๆ มีแต่บุตรบุญธรรมที่ไปขอมาเลี้ยงตั้งแต่เด็ก ๆ ตอนนี้ลุงอายุ 69 ปีหน้าจะ 70 แล้ว สุขภาพไม่ค่อยดี ไปอยู่บ้านพักคนชรา แล้วก็ลากลับมาบ้านแม่ผม เพื่อหายาย (แม่ของลุง)มาเยีืยม, มาหาและพูดคุย เรื่องโน้นเรื่องนี้ให้ฟัง แม่บอกว่า ลุงเล่าให้ฟังว่าที่บ้านพักคนชรา ทุกครั้งที่มีคนตาย ทางการ จะเป็นเจ้าภาพสวดศพให้ 1 คืนและเผาเลย โดยที่เหมากับทางวัด ในราคา 5,000 บาท รวมกับเงินที่คนชราที่อยู่จะช่วยกัน คนละเล็กละน้อย ทุกคนที่อยู่บ้านพักคนชรา ส่วนใหญ่ จะเป็นคนที่ไม่มีญาติ หรือ ญาติไม่สะดวกจะอุปการะ แต่กรณีลุงกับป้าของผม เป็นการสมัครใจไปอยู่ เนื่องจากไม่มีคนดูแล ... คนแก่คือคนที่ไม่มีใครต้องการ ไม่มีใครให้ความสำคัญ ***
สมัยก่อน ตอนที่เรายังเด็ก ๆ ใครหนอ อุ้มเรา ป้อนข้าว ป้อนน้ำ สอนพูด สอนเขียน สอนอ่าน ไม่ใช่ "เขา" เหล่านั้นหรือ.. วันนี้เขากลับไปเป็นเหมือนเรา ตอนเด็ก ๆ แต่เรากลับทอดทิ้งเขาไป ปล่อยให้เขาอยู่เงียบ ๆ ทุกวันเกิดของเรา "เขา" เคยเจ็บ, เคยดีใจที่เราเกิดมา แต่พอเราโตขึ้น วันเกิดของเรา เราไปฉลอง ไปเลี้ยงเพื่อน มีความสุขกับใครต่อใคร คุณ "ลืม" ใครบางคนหรือไม่ ยามที่ "เขา" ยังมีชีวิตอยู่ ไม่เคยให้ความสนใจ พอวันหนึ่งไม่มีเขาแล้ว "เราจะคิดถึง" เวลาไม่อาจย้อนมาได้นะ อยากทำอะไร ให้รีบทำซะ..
เมื่อวานเครื่องบินประสบอุบัติเหตุ One to go ลงจอดรันเวย์แล้ว แต่ลื่นไปชนกับอะไรสักอย่าง ตายไปเป็นร้อย คิดแล้วทำให้รู้สึก ว่าชีวิตเป็นอะไรที่ ไม่มีความแน่นอน "ความตาย" อยู่ใกล้กับเรานิดเดียว วันที่ยังไม่ชีวิตอยู่ ยังทำอะไรได้ .. ต้องรีบทำ ..